Әминә дигән хатын сөйләде: «Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләм белән бер мәҗлестә бер кеше ашап утырды. Бер каба
«Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләм белән бер мәҗлестә бер кеше ашап утырды. Бер кабарлык
кына калгач, бу ир ризыгын:
«Бисмилләәһи әүвәлән
вә ахыйрән», — дип капты.
Пәйгамбәребез салләллаһу
галәйһи вә сәлләм моны күреп, елмаеп куйды. Аннан
сорадылар:
– Йә Расүллулаһ! Ни сәбәпле көлдегез?
Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләм:
«Бу кеше ашар алдыннан «Бисмилләәһир-рахмәәнир-рахиим» дип әйтмәгән иде, шәйтан аның белән бергә ашады. Бер кабым нигъмәт калганнан соң, хәтеренә төшеп, «Бисмилләәһи әүвәлән вә ахыйрән» диде.
Шәйтан ашаган нәрсәсен косты, шуның өчен көлдем», — дип җавап бирде.
Берәр кеше ашый башлаганчы бисмилләне әйтергә
онытса, исенә төшү белән, «Бисмилләәһи әүвәлән вә
ахыйрән» дип әйтә ала.