ЮГАЛГАН БИЯЛӘЙ Кышның әкрен генә җир өстеннән Юрганнарын җыйган чаклары. Мин уйланып кайтып бара идем, Ера-ера язның су
Кышның әкрен генә җир өстеннән
Юрганнарын җыйган чаклары.
Мин уйланып кайтып бара идем,
Ера-ера язның суларын.
Бала елый, таныш түгел кызчык,
Бияләен тотып кулына.
“Әни хәзер мине тиргәр”, - диеп,
Күзе яшьле, үзе буыла.
Елый-елый кайтып бара сабый,
Бияләен, күрәм, югалткан.
“Югалтулар төрле була”,- диеп,
Нарасыйны үзем юатам...
Тынычланып бала кайтып китте,
Ул югалды минем күземнән.
Ул чаклардан күпме еллар узган,
Ул хәтердә минем төш сыман...
Менә бүген шәһәр буйлап атлыйм,
Күрәм: ята ялгыз бияләй.
Беләм инде ул чактагы түгел,
Бусы башка моның бөтенләй.
Бияләйгә карап уйга баттым,
Ашыктыра үткән-сүткәннәр.
Күз яшьләре белән елаучы юк,
Эз суынган инде күптәннән.
Язгы карда ак бияләй ята,
Кемдер таба, кемдер югалта.
"Югалтулар төрле була" диеп
Берәү иптәш кызын юата.
©Булат Ибраһим