Кәгъб ибн Ияз радыяллаһу ганһедән риваять ителә: “Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләм: “Һәрбер өммәтнең үз фетнәсе бар.
Аңлатма:
Без еш кына уйлыйбыз: фетнә ул – сугышлар, низаглар, зур сынаулар дип. Ләкин Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләм безне кисәтә: безнең иң зур сынау ул – мал фетнәсе.
Малның булуы, асылда, начар түгел. Әмма ул йөрәккә кереп урнашса, менә шунда куркыныч башлана. Мал өчен кеше хаксызлыкка бара, туганлыкны өзә, намазын калдыра, ахирәтен оныта.
Күпме кешеләрнең кулында мал бар, ләкин күңелендә тынычлык юк. Күпме кешеләр, мал артыннан куып, Раббыларын оныта. Мал безнең кулда булырга тиеш, ләкин йөрәктә түгел. Әгәр йөрәккә керсә, ул безгә хуҗа була, без аңа түгел.
Аллаһы Тәгалә безгә малны сынау итеп бирә: кемдер шөкер итәрме, кемдер азсынырмы? Шуңа күрә, һәрвакыт үзебезгә сорау бирик: “Бу мал мине Аллаһка якынайтамы, әллә ерагайтамы?” Әгәр якынайта икән, ул – нигъмәт. Әгәр ерагайта икән, ул – фетнә.
Аллаһы Тәгалә безне мал фетнәсеннән сакласын, йөрәкләребезне дөньяга түгел, Үзенә бәйләсен. Әмин”
Зөлфәт хәзрәт Габдуллин