янында рәхәт.

янында рәхәт. Чөнки аның кебек чын күңелдән аңлаучы, яклаучы башка кеше табылмаячагын ул яхшы белә иде ул. Көннәр шулай акрын гына үз агымын ала бирде.

...Яше олыгаеп барганда гына күрше авылның ялгызлыктан туйган тракторчы егете аның кулын сорый. Озак очрашып йөрми алар, кыз егет йортына күчә. Чөнки гаилә тормышы белән яши башларга вакыт күптән җитүен кыз үзе дә, аның гаиләсе дә яхшы белә. Егеткә дә тулы тормыш белән яшәр өчен хатын, ә өйдәге әти-әнисенә булышчы кирәк. Үзләренең кызлары читкә таралып беткән. Төп нигездә бердәнбер уллары – төпчекләре калган.

Каенана һәм каената йортына кыюсыз гына килеп кергән кыз авыруын яшерергә тырыша. Йорттагы күп кенә эшләр аның җилкәсенә күчә. Ир белән аңлашып яшәргә омтылса да, ярату, тартылу булмау араларын әллә ни якынайтмый. Көннәр буе очрашмаган вакытлар да еш кабатлана. Кыз әлеге авылда да фермага килә. Ир эштә чакта хатын өйдә булса да, ул кайту белән Гөлҗиһан кичке савымга китә. Идрис белән алар туйганчы сөйләшә, күңелендәгеләрен уртага салып аңлаша да алмыйлар. Кечкенә генә йортта ялгыз калу да мөмкин түгел. Ә инде аерылып барып утырсаң, өлкәннәрдән яхшы түгел.

Йорттагы өлкәннәрнең килен белән артык чөкердәшеп утырасылары килмәсә дә, улларына сүзләре дә, телләре дә үтә. Тик бер генә дә килен ягына сүз сөйләмиләр алар. Озын гомер юлы үтеп, сикәлтәләрен, юклыкны, барлыкны күп күрсәләр дә, яшьләрнең нык нигезле гаиләдә яшәвенә өлеш кертә белмиләр. “Тигезлекләре белән генә яшәсеннәр, безгә дә олыгайган көндә терәк кирәк”, – диясе урында, улларын төрле яклап котырталар, югын-барын түкми-чәчми җиткерә киләләр.

Гөлҗиһан әнисе киңәшләрен тотып, каршы дәшмәскә тырыша. Килеп кергән кешене кабул итү җиңел түгелдер, узар, җайланыр, ияләшерләр дия-дия көннәрен ваклый. Ул да түгел, үзенең авырлы икәнлеген белеп ала.
Инде хатынның бала көтүен дә белгәч, аның исеменә төртмә сүзләр тагын да арта. “Болай да чирле идең, төннәр буе улыбызны йоклатмый йөткереп ята идең, инде кулыңнан эш тә килмәс. Син килгәч кенә өйдәге тынычлык бетте”, – дип җикеренә каената.

Сабыр канатларын иңнәренә элеп Гөлҗиһан яшәргә тырыша. Иренә дә артыгын зарлана алмый. Ул аны әти-әнисе сүзеннән узып, барыбер дә якламаячак.
Авыр хезмәт, ял күрмичә үткән көннәр, кичләр үзенекен итә. Хатын бала табар алдыннан хастаханәгә эләгә һәм озак вакытны шунда үткәрә. Үзе бала туып, азрак аякка баскач, гаиләсе белән аерым йортка күчү, үз өендә үзенчә яшәү турында хыяллана. Бала араны якынайтыр, тормышны көйләр дип уйлый. Аның ире бит каты бәгырьле түгел. Кулыннан эш тә килә. Йорттагы бар эшне дә бергәләп эшләрләр, менә дигән итеп яшәрләр иде. Буш хыяллар булса да, бик татлы шул алар...

Ләкин бу матур уйлар тиз генә тормышка ашмады. Бала тапканнан соң, салкын хастаханәдә өзлегә, авырулары яңадан кабатлана аның. Баласын да кулына алып күкрәк сөте белән тукландыра алмыйча бик озак өзгәләнә ул.

Баланы хастаханәдән чыгаралар. Аны ир йортына түгел, Гөлҗиһанның үз әниләре алып кайталар, тәрбиялиләр. Шул ук вакытта аңа терәк-таяныч булу да әниләре өстенә кала. Эштән арып кайткан ирнең хастаханә юлында йөрергә вакыты булмый, каената белән каенанасы барып хәл белүне башларына да кертеп чыгармый.

Бала төп нигезгә соңлап, Гөҗиһан хастаханәдән терелеп чыккач, ике айдан соң гына кайта. Бу вакытта инде аңа исем кушылган, бер кат булса да киемнәр алынган була. Ир йортында киленнең кабат үзләренә кайтуын да, балага кушылган исемне дә ошатмыйлар. Идрис исеменә туры килә дип, әтисе белән киңәшеп, Рәис исеме кушканнар иде, югыйсә. Тавыш чыгарга сәбәп табылып кына тора.

Идрис баланы да, хатынны да сөенеп, шатланып каршы ала. Тик менә кабат әти-әнисе сүзенә каршы килә алмый. Бер-ике көн биредә яшәү белән, ике айлык баласын кулына тоттырып, каенатасы Гөлҗиһанны йортларыннан куып чыгара. Аның чирле булуын, ул килгәннән бирле үзенең салкын тидереп еш авыруын исбатларга тырыша ул.